کبوتری که از بام بلند هنر ایران        پرگشوده است  ، دیگر بر نمی گردد.
  در روزگاری که صدای کلاغان را      با ارغنون عشق می آمیزند ٬             خاموشی  کبوتران عاشق را   با  کدام  کوه شکیبایی  می توان      در میان گذاشت ؟    
  دروازه ی شکسته ی شکیبایی را    بر روی خویش می بندم و سر بر    زانوان غم می گذارم و مصیبت بی      صدایی خود  را می گریم ٬ شاید در      طنین گریه های من ٬ ستاره ی      دیگری طلوع  کند. 
  من از بی صدایی می ترسم و می   دانم  که خاموشی کبوتر خود بی       صدایی من است . مردی که   دیروز ...٬  امروز چنان قطره بارانی  در ژرفنای سرد خاک فرو رفته است.

  دلتنگم ٬ دلتنگ تر از همیشه.

              

                   فروتنی